Για την παρέμβαση και την ενότητα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

afisa_antikap_synΠαίρνουμε την πρωτοβουλία γι’ αυτή τη συζήτηση του κόσμου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην περιοχή μας, για να συζητήσουμε την εκτίμηση για την εξέγερση του Δεκέμβρη και την καπιταλιστική κρίση, τις προοπτικές του αγώνα και τις αναγκαίες πολιτικές προτάσεις για την συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς

Η συζήτηση αυτή, μαζί με όλες τις άλλες που θα γίνουν σε ολόκληρη τη χώρα, θα διαμορφώσουν τη βάση και το περιεχόμενο μιας κεντρικής πανελλαδικής συνέλευσης για τη συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που θα γίνει στις 22 Μάρτη.

Καλούμε όσους και όσες μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες να έρθουν και να συμβάλουν σ’ αυτή την προσπάθεια

Συνέλευση – Συζήτηση

Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά

μπροστά στην κρίση και την εξέγερση

Τρίτη 17 Μαρτίου 7μμ

Δημαρχείο Καλλιθέας

ΠρωτοβουλΙα για την ενΟτητα και την κοινΗ

δρΑση της αντικαπιταλιστικΗς αριστερΑς

Οργανώσεις, κινήσεις και ανένταχτοι αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς

Advertisements
Explore posts in the same categories: Αντικαπιταλιστική Αριστερά

One Comment στο “Για την παρέμβαση και την ενότητα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς”


  1. Αγαπητοί σύντροφοι, αντί να βολοδέρνουμε σε μιά δευτεροτριτοτεταρτοδιεθνιστική «αριστερά» του παρελθόντος, που έπαψε πιά να λειτουργεί ως ανατροπέας, αλλά αντικειμενικά ως σύμμαχος του καπιταλισμού, και να προσπαθούμε , σαν το Σίσυφο, να τη φρεσκάρουμε, να την ανανεώσουμε, να την επανενώσουμε και να την επαναστατικοποιήσουμε κι’ αυτή να επαναδιασπάται, να.., να.., μήπως πρέπει να πάψουμε να είμαστε πολιτικοί αρχαιολόγοι, για να μην πω πολιτικοί τυμβωρύχοι και να οραματιστούμε και να δημιουργήσουμε μιά αριστερά του μέλλοντος, την αντικαπιταλιστική, ως άρνηση και την Ουμανιστική Αριστερά της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας, ως θέση; Προς αυτή την κατεύθυνση, καταθέτουμε τα παρακάτω κείμενα με την ελπίδα πως συμβάλουμε στο σχετικό διάλογο. Να είστε καλά Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό Κώστας Λάμπος @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ http://www.infonewhumanism.blogspot.com E-mail: prodial21@gmail.com ____________________________________________________________ Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και όχι των κερδών ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΙΚΤΟΣ, Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ*. του ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΟΥ Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, οδήγησε στη ραγδαία αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων και στη δραματική αύξηση της ανεργίας με ταυτόχρονη επιδείνωση των αμοιβών και κατά συνέπεια στη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Κι όμως η επιστημονικοτεχνική επανάσταση που είναι έργο ολόκληρης της ανθρωπότητας θα μπορούσε να οδηγήσει: α. Στη μείωση του χρόνου απασχόλησης, δηλαδή στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου, που αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή των εργαζομένων στα αγαθά του πολιτισμού. β. Σε μια οικονομία της πλήρους απασχόλησης χωρίς ανέργους και απόκληρους, φτωχούς και δυστυχισμένους. γ. Σε μια δίκαιη κοινωνία, χωρίς κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες και σε μια ειρηνική και ευημερούσα ανθρωπότητα, προϋπόθεση αναγκαία για την έξοδο από τη βαρβαρότητα και την παραπέρα ανθρωπιστική πρόοδό της. Ποιες δυνάμεις εμποδίζουν αυτή την εξέλιξη και οδηγούν τα πράγματα προς τα πίσω και για ποιο λόγο αντί να μειώνουν το χρόνο εργασίας, αντίθετα τον αυξάνουν προσθέτοντας μάλιστα σε αυτόν και άλλες τόσες ώρες απλήρωτης εργασίας κάθε μέρα, όταν είναι γνωστό πως με τη σημερινή τεχνολογία θα μπορούσαν να παραχθούν, όλα τα αγαθά της πανανθρώπινης ευημερίας, με ελάχιστο, πολύ λιγότερο από τον σημερινό χρόνο εργασίας; Ποιες δυνάμεις θα απελευθερώσουν τις επιστήμες και την τεχνολογία, θα ξεμπλοκάρουν την πρόοδο και θα καταστήσουν και πάλι δυνατή την πορεία προς τα μπροστά, προς μια νέα ελευθερία του ανθρώπου και του πολιτισμού του; Γιατί σιωπούν για αυτά τα θέματα όσοι γνωρίζουν και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα και ποιον εξυπηρετεί και ποιον βλάπτει αυτή η συνομωσία της σιωπής; Ποιος ο ρόλος των πολιτών, ο ρόλος του καθενός μας; Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για έναν Νέο Ουμανισμό προτείνει την έναρξη του σχετικού διαλόγου και την άμεση αγωνιστική διεκδίκηση με τα παρακάτω αιτήματα: 1. Εργάσιμη εβδομάδα 30 ωρών χωρίς μείωση των αποδοχών και ανάλογη συμμετοχή των εργαζομένων στο προϊόν από την αύξηση της παραγωγικότητας. 2. Κάθε υπερωριακή ώρα απασχόλησης θα αμείβεται με το πενταπλάσιο της κανονικής. 3. Απορρόφηση ολόκληρης (και της υπόλοιπης) ανεργίας με απασχόληση στον τομέα κοινωνικής αλληλεγγύης που πρέπει να διευρυνθεί, για την προστασία της φύσης, για την ανάπτυξη του πολιτισμού, για τη στήριξη της νεολαίας και της τρίτης ηλικίας. 4. 10 μήνες εργασίας, ένας μήνας επιμόρφωσης και ένας μήνας άδεια με πλήρεις αποδοχές. Μακροπρόθεσμος και αδιαπραγμάτευτος στρατηγικός στόχος των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού παραμένει βέβαια η υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και η αντικατάστασή του με ένα σύστημα της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας, που θα σέβεται τη φύση, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του, στην προοπτική ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού. Να απελευθερώσουμε τις επιστήμες και την τεχνολογία από το κεφάλαιο για να γίνουν επιστήμες και τεχνολογία της απελευθέρωσης του ανθρώπου, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας. Να ενισχύσουμε την επανάσταση της γνώσης. Να απελευθερώσουμε τη νεολαία και τα όνειρά της για έναν καλύτερο κόσμο. ______________________________ * ΟΠΟΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ.ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΛΕΜΕ ΠΑΡΩΝ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ «Κρίση του πολιτικού συστήματος»: Μύθος και πραγματικότητα Κώστας Λάμπος 1. Η κρίση δεν είναι πολιτική αλλά συστημική κρίση παρακμής του κεφαλαιοκρατικού συστήματος Όπως είναι γνωστό «η Πολιτική» δεν είναι παρά η έκφραση οικονομικών συμφερόντων και κατά συνέπεια κάθε «πολιτικό σύστημα» που εκφράζει- υπηρετεί το κέρδος και τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, καταστρέφει τη Φύση, στηρίζεται στο Φόβο, στη βία, στο ψέμα, στη διαφθορά, στον πόλεμο και καταδικάζει την αποφασιστική πλειοψηφία μιάς κοινωνίας στη φτώχεια και στην εξαθλίωση δεν μπορεί να είναι Δημοκρατικό, δεν υπηρετεί τον Άνθρωπο και δεν είναι πολιτικό σύστημα του Λαού. Κι’ όμως, όλα τα ΜΜΕ, όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί ‘αναλυτές’, όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί, όλοι οι ‘πνευματικοί’ άνθρωποι και κατά συνέπεια όλοι σχεδόν οι πολίτες ‘διαπιστώνουν’ «κρίση του πολιτικού μας συστήματος». Με αυτό βέβαια εννοούν την κρίση της ‘αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας’ και του κομματικού συστήματος που την εκφράζει. Τελικά «κρίση του πολιτικού μας συστήματος’ σημαίνει «κρίση διακυβέρνησης», δηλαδή αδυναμία των κομμάτων να κυβερνήσουν σε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και με συγκεκριμένο πρόγραμμα, που θα πει πως τα κόμματα αδυνατούν κατά μόνας ή σε συνεργασία να αναδείξουν την ‘αντιπροσωπευτική αστική Δημοκρατία’ σε ρυθμιστή της οικονομίας σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η οικονομία να λειτουργεί σε βάρος της κοινωνίας και υπέρ μιάς απειρελάχιστης μειοψηφίας πλουτοκρατών. Το πολιτικό σύστημα, όμως, που λειτουργεί υπέρ μιάς πλουτοκρατίας και ενάντια στα ζωτικά συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί να αποκαλείται «πολιτικό μας σύστημα», γιατί απλούστατα αντικειμενικά είναι το πολιτικό σύστημα της πλουτοκρατίας. Είναι φανερό πως το ‘πολιτικό σύστημα της αστικής Δημοκρατίας’ δεν είναι το σύστημα των δισεκατομμυρίων φτωχών, των στρατιών των ανέργων και της Γενιάς των 700 Ευρώ (βλέπε, http://www.G700.gr) που ‘εργάζεται’ χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα και σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας. Πολλοί, που βλέπουν μπροστά τους μόνο ‘διεφθαρμένους πολιτικούς’, αλλά όχι και διεφθαρμένους-διαφθορείς μεγαλοκαπιταλιστές, ιδιαίτερα αν αυτοί είναι και πρόεδροι της ‘ομαδάρας’ τους, αποδίδουν αυτή την ‘κρίση του πολιτικού συστήματος’ στην ανικανότητα, στη φθορά και στη διαφθορά της ηγεσίας των πολιτικών κομμάτων και των επαγγελματιών πολιτικών και γι’ αυτό επιδίδονται συστηματικά σε ‘κυνήγι μαγισσών’ και σε αναζήτηση ‘καθαρών πολιτικών’, που θα αναλάβουν τη διαχείριση του καπιταλισμού, μέχρι να τους βρωμίσει κι’ αυτούς το σύστημα, ή να βρωμίσουν από μόνοι τους. Αυτή η σύγχυση, αν δεν είναι σκόπιμη, παραγόμενη και αναπαραγόμενη, οφείλεται στην έλλειψη παιδείας γενικά και πολιτικής παιδείας ειδικότερα, η οποία δεν μπορεί να διακρίνει το κοινωνικοοικονομικό σύστημα, (το οικοδόμημα), από τα διάφορα υποσυστήματά του, ένα από τα οποία και μάλιστα το πιο ορατό είναι το πολιτικό του σύστημα, (το εποικοδόμημα). Κατά συνέπεια δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την πρωτογενή εξουσία του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, (οικοδόμημα), από την δοτή, τη δευτερογενή εξουσία του εποικοδομήματος, που τη διαχειρίζεται η εκάστοτε κυβέρνηση, στα πλαίσια του λεγόμενου «πολιτικού συστήματος», πράγμα που δημιουργεί σύγχυση και εσφαλμένη εικόνα της πραγματικότητας, επειδή ταυτίζεται το Όλον με το μέρος του Άλλοι την αποδίδουν «στα ιδιωτικά ΜΜΕ και στα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας…τα οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις και να αποτρέψουν μια μεγάλη μετακίνηση της εκλογικής βάσης προς τα αριστερά», (βλέπε, Αλεξίου Στρατής, Η κρίση του πολιτικού συστήματος μόλις ξεκίνησε, http://www.monthlyreview.gr) , (08.07.08). Κάποιοι άλλοι, όπως λ.χ. ο Χρήστος Ευαγγέλου κάνουν ένα βήμα παραπέρα και παρά το γεγονός πως μιλάνε για το εποικοδόμημα, το «πολιτικό σύστημα», ουσιαστικά αναφέρονται σε συστημική κρίση του οικοδομήματος, αφού διαπιστώνουν πως σήμερα «κανένας δεν αμφιβάλλει ότι η κρίση που διέρχεται το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι ιδιαίτερα σοβαρή …τα προβλήματα είναι βαθύτερα, είναι δομικής μορφής και αγγίζουν τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος», (βλέπε, Χρήστος Ευαγγέλου, Όψεις μετεξέλιξης της παρούσης πολιτικής κρίσης, http://www.monthlyreview.gr (070.07.08). Μια κρίση όμως που αγγίζει τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και παίρνει διάφορες μορφές, όπως τη μορφή της «παγκόσμιας χρηματιστικής κρίσης», της «ενεργειακής κρίσης» και της ¨διατροφικής κρίσης», όπως παρατηρεί ο Χρήστος Ευαγγέλου στο παραπάνω σημείωμά του, δεν μπορεί να είναι απλά μια λειτουργική κρίση του πολιτικού συστήματος, ακόμα και όταν εκφράζεται ως κρίση της ‘αστικής Δημοκρατίας’ και συγκεκριμένα ως «αντιδημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση», αλλά είναι μια βαθιά δομική και θεσμική κρίση, δηλαδή μια συνολική συστημική κρίση παρακμής του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου. 2. Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι τοπική-μερική αλλά παγκόσμια-συνολική Αν αμβλύνουμε την οπτική μας γωνία θα διαπιστώσουμε πως η ‘πολιτική κρίση’ δεν περιορίζεται στη χώρα μας και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά συγκλονίζει, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, όλες τις χώρες του πλανήτη. Αν προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε το βάθος, τις ρίζες αυτής της κρίσης θα καταλήξουμε στον «σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος», καμιά διακοσαριά παγκόσμιας εμβέλειας επιχειρήσεις, ο οποίος διαμορφώνει ένα απίθανα μεγάλο και πολύπλοκο δίκτυο από «κυρίαρχα κέντρα εξουσίας» και πολλά παράκεντρα παραπληροφόρησης και παραεξουσίας, τα οποία με τη σειρά τους μεταμορφώνουν την κρίση του κοινωνικοοικονομικού συστήματος του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου σε επιμέρους τοπικές πολιτικές κρίσεις. Ο στόχος είναι προφανής. Με τον τρόπο αυτό οι ευθύνες για την καταστροφή της Φύσης, για την παγκόσμια φτώχεια, για τη δομική-συστημική βία και για την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα μεταμορφώνονται από ευθύνες του οικοδομήματος, δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος σε ‘πολιτικές ευθύνες του εποικοδομήματος’, που τάχα οφείλονται στην «βούληση του Κυρίου», στην «ελαττωματική φύση του ανθρώπου», στην ανεπάρκεια, στη φθορά και στη διαφθορά των πολιτικών, στο «τέλος των ιδεολογιών», στο «θάνατο της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού» και τέλος στην ανεπάρκεια της ίδιας της ‘αστικής Δημοκρατίας’. Τα πολιτικά κόμματα, όλοι οι δευτερεύοντες σκοταδιστικοί-εξουσιαστικοί μηχανισμοί και οι επαγγελματίες πολιτικοί οι οποίοι διαπλεκόμενοι ανταγωνίζονται, ‘στο όνομα της πατρίδας, και του Λαού’, για την αναρρίχησή τους στην κυβέρνηση με σκοπό την πολιτική διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, συμβάλλουν αποφασιστικά στο να γίνεται πιστευτός ο μύθος της «πολιτικής κρίσης», την οποία δεν την αποδίδουν, φυσικά, στο διεφθαρμένο, καταστροφικό και βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά στους ανίκανους, τους φθαρμένους και διεφθαρμένους πολιτικούς αντιπάλους τους. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που επιδιώκει πάντα ο ‘σκληρός πυρήνας του συστήματος και τα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας’, δηλαδή ο προσανατολισμός των Λαών στο μύθο της πολιτικής κρίσης και ο αποπροσανατολισμός τους από την πραγματικότητα της συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, η οποία εκπορεύεται από την ίδια του τη φύση και ουσία του, που είναι η θεοποίηση του κέρδους, η μεγιστοποίηση του οποίου στηρίζεται στην κλοπή, στην εκμετάλλευση, στη διαφθορά, στο Φόβο , στο ψέμα, στη βία, στην καταστροφή και στον πόλεμο, διάφορες μορφές της κρίσης μεταξύ του καπιταλιστικού οικονομισμού και της κοινωνίας-ανθρωπότητας. Αυτός ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας-ανθρωπότητας καταφέρνει ώστε, αντί οι Λαοί να μετακινούνται πολιτικά προς τα αριστερά, με την έννοια της συνολικής άρνησης και της πολιτικής δράσης για την πλήρη ανατροπή του κοινωνικά ανέντιμου και βάρβαρου καπιταλισμού, να περιορίζονται σε άγονους πολιτικούς ανταγωνισμούς για την υπεράσπιση της ‘αστικής Δημοκρατίας’, (που την περιθωριοποιεί σταδιακά ο ίδιος ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός) και στην αναζήτηση κάποιου «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», (σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο), ή στην δογματική αναζήτηση κάποιου καπιταλισμού με σοσιαλιστική ταμπέλα, (τριτοτεταρτοδιεθνιστικό μοντέλο). Πολλοί και δυστυχώς ακόμα και νέοι, αντί να γίνουν οι σημαιοφόροι ενός Νέου Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού, καλλιεργούν σκόπιμα ψευδαισθήσεις ή πέφτουν στην παγίδα της αναζήτησης «καθαρών και έντιμων πολιτικών που θα πάρουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους, δημιουργώντας στην ανάγκη καινούργιο κόμμα», (βλέπε λ.χ. Παπαϊωάννου Γιάννης, Προς Έλληνες πολιτικούς. «Είναι καιρός διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι», http://www.papaioannou.gr), για να διαχειριστούν, (αλήθεια για πόσα και για πόσο;) ένα από τη φύση του ανέντιμο, διαφθορέα και διεφθαρμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, που με το πολιτικό χρήμα, μαύρο ή άσπρο δεν έχει σημασία, υπαλληλοποιεί, φθείρει και διαφθείρει, δημιουργεί και καταστρέφει τα κόμματα και τους πολιτικούς, κάνει την Πολιτική, υπόθεση επαγγελματιών πολιτικών, στην ουσία και κατά κανόνα αχυράνθρωπων του κεφαλαίου, και όχι καθημερινή δραστηριότητα των Πολιτών και εμποδίζει έτσι την ενατένιση ενός καλύτερου κόσμου. 3. Η Ουτοπία δεν είναι μόνο αναγκαία, είναι, σήμερα και εφικτή Όμως η σημερινή παγκόσμια δομική-θεσμική, δηλαδή η συνολική συστημική κρίση του καπιταλισμού, που απειλεί συνολικά την ανθρωπότητα, τη Φύση και την ίδια τη ζωή πάνω στον πλανήτη Γη δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις και για μεσοβέζικες λύσεις. Η ανθρωπότητα σήμερα έχει μόνο μια επιλογή, αυτή της ανατροπής του καπιταλισμού στο όνομα ενός Οικουμενικού Ουμανισμού, της αντικατάστασης της ‘αστικής Δημοκρατίας’ με την Άμεση Δημοκρατία, της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου. Αυτές τις απλές αλήθειες πολλοί, άλλοι από άγνοια και άλλοι από συμφέρον και επαγγελματική διαστροφή τις αφορίζουν ως ουτοπίες. Παραγνωρίζουν φαίνεται πως η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι παρά η σταδιακή πραγμάτωση της ουτοπίας στο μέτρο που οι κάθε φορά ανάγκες της κοινωνίας-ανθρωπότητας ξεπερνούν τους μύθους και ανακαλύπτουν τις καινούργιες δυνατότητες. Ζούμε στην εποχή κατά την οποία η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας μπορεί αντικειμενικά να απαλλάξει την Ανθρωπότητα από όλα τα δεινά που δημιουργεί ο μανιακός καπιταλισμός και η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και να μετατρέψει τον πλανήτη από κόλαση σε πραγματικό παράδεισο, φτάνει οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να συνειδητοποιήσουν τις καινούργιες δυνατότητες και να τις απελευθερώσουν από την καπιταλιστική ομηρία. Η πραγμάτωση της Νέας Ουτοπίας, της Νέας Ελευθερίας και ενός καλύτερου κόσμου, της ανατροπής του καπιταλισμού και της αντικατάστασής του από ένα Οικουμενικό Ουμανισμό δεν είναι, σήμερα, μόνο εφικτή, αλλά και απόλυτα άμεση και αναγκαία για τη συνέχιση της ύπαρξης της ζωής και της απεμπλοκής του ανθρώπινου πολιτισμού από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό προτείνει να αναζητούμε την βαθύτερη ουσία της καπιταλιστικής κρίσης, της κρίσης της παρακμής και να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις σύγχρονες δυνατότητες, γιατί μόνο έτσι θα κατακτήσουμε τη Νέα Αυτοπεποίθηση και τη Νέα Συνείδηση, προϋπόθεση αναγκαία και ικανή για την αντιμετώπιση της μίζερης καπιταλιστικής καθημερινότητας και την οργάνωση του αγώνα για την συνολική και την οριστική υπέρβαση του διεφθαρμένου, του καταστροφικού και βάρβαρου καπιταλισμού στην προοπτική ενός αναγκαίου και εφικτού καλύτερου κόσμου. **************************************************************** Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό: http://www.infonewhumanism.blogspot.com http://www.epithesh.blogspot.com http://www.globala.blogspot.com @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ Το τέλος του Κεφαλαίου και το μέλλον της Εργασίας Κώστας Λάμπος (prodial21@gmail.com) Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος για ένα κάποιο τέλος. Για το «τέλος της ιστορίας» ο ένας, για το «τέλος της Εργασίας» ο άλλος και για το «τέλος του κόσμου» όλα τα εξουσιαστικά και σκοταδιστικά ιερατεία μαζί, σερβιρισμένο είτε ως εσχατολογικές προφητείες κάποιων αγυρτών, είτε ως χολιγουντιανές «δημιουργίες» κάποιων «μελλοντολόγων». Με δεδομένο πως η Εργασία από τη μορφή της τροφοσυλλεκτικής δραστηριότητας μέχρι τη μορφή της κλασικής μουσικής δημιουργίας και της επιστημονικής έρευνας στο πεδίο της αστροφυσικής και της μοριακής βιολογίας, αποτέλεσε και αποτελεί το βασικό συστατικό στοιχείο της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης, αλλά ταυτόχρονα και τη μοναδική δύναμη ανάπτυξης και συνεπώς και το μέτρο κάθε πολιτισμού, λογικό είναι να διερωτάται κανείς, αν το «τέλος της ιστορίας» ή «το τέλος της εργασίας», σημαίνει και το τέλος της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης, ή ακόμα και το τέλος του πολιτισμού και άρα και το τέλος της ιστορίας. Ψάχνοντας όμως τις σχετικές «θεωρίες», διαπιστώνουμε πως ο μεν Φουκουγιάμα θεωρεί πως « η φιλελεύθερη δημοκρατία αποτελεί το ακροτελεύτιο σημείο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και την τελική μορφή της ανθρώπινης διακυβέρνησης, έτσι ώστε να συνιστά το τέλος της ιστορίας» . Σε απλά ελληνικά ο Φουκουγιάμα υποστηρίζει, πως η πολιτική έκφραση του μανιακού καπιταλισμού , η «φιλελεύθερη δημοκρατία» δηλαδή, αποτελεί την τελική, δηλαδή την ανώτερη μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης, πράγμα που, για τον Φουκουγιάμα, σημαίνει πως ο ανθρώπινος πολιτισμός έφτασε στο τέλος της εξέλιξής του, οπότε έφτασε και το τέλος της ιστορίας. Αυτή η θεωρία, στην οποία τα αφεντικά του Φουκουγιάμα έδωσαν τεράστια δημοσιότητα, δεν είναι μόνο αφελής και αντεπιστημονική, αλλά καταντάει ένα χυδαίο ιδεολογικό κατασκεύασμα ενός απολογητή του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου, βάρβαρου και καταστροφικού καπιταλισμού που υπαινίσσεται πως μετά τον καπιταλισμό το χάος. Το γεγονός πως ο ίδιος ο Φουκουγιάμα, μετά από μια θύελλα αρνητικών κριτικών που δέχτηκε, προσπάθησε να ανασκευάσει τα περί του «τέλους της ιστορίας» , χωρίς να διαφοροποιηθεί από τις βασικές παραδοχές του, δεν αλλάζει τον αντεπιστημονικό και βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα του ιδεολογήματός του. Η θεωρία του Τζέρεμυ Ρίφκιν για το «τέλος της εργασίας» εδράζεται στο γεγονός, πως η επιστημονικοτεχνική επανάσταση οδήγησε την εξέλιξη στο επίπεδο «της μαζικής αντικατάστασης των εργαζόμενων από τις μηχανές, πράγμα που θα υποχρεώσει όλα τα έθνη να επανεξετάσουν το ρόλο των ανθρώπων στην κοινωνική διαδικασία…οι υπερεθνικές επιχειρήσεις ανακοινώνουν ότι τα κέρδη τους παρουσιάζουν μια σταθερή άνοδο, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιες εταιρείες αναγγέλλουν μαζικές απολύσεις … Μπαίνουμε σε μια νέα φάση της παγκόσμιας ιστορίας, όπου θα χρειάζονται ολοένα και λιγότεροι εργαζόμενοι,… το τέλος της εργασίας…, τεχνολογικές καινοτομίες και δυνάμεις της αγοράς μας ωθούν στο κατώφλι ενός κόσμου χωρίς, σχεδόν, καθόλου εργατικά χέρια» Το λάθος του Ρίφκιν βρίσκεται στην ταύτιση της Εργασίας με τα «εργατικά χέρια», δηλαδή με τη ζωντανή μορφή της εργασίας, κι’ αυτό γιατί παραγνωρίζει το γεγονός πως η «ζωντανή εργασία», ο εργαζόμενος άνθρωπος δηλαδή, στην ιστορική του διαδρομή δημιουργεί, για τη βελτίωση και τον πολλαπλασιασμό της παραγωγικής του δραστηριότητας εργαλεία, μηχανές και συστήματα αυτοματισμού, τα γνωστά και ως «μέσα παραγωγής» (Produktionsmittel), τα οποία ο Μαρξ, σε αντιδιαστολή με τη ζωντανή εργασία (lebendige Arbeit) , τα ονόμασε «εξαντικειμενοποιημένη εργασία» (vergegenstaendliche Arbeit) ,, δηλαδή Εργασία που, από δεξιότητα που ενσωματώνεται σε διάφορα υλικά γίνεται αντικείμενο που σε κάποιο βαθμό υποκαθιστά τη ζωντανή Εργασία και γι’ αυτό τα ονόμασε και «νεκρή εργασία» (tote Arbeit) . Στην πραγματικότητα, υπό αυτήν την έννοια, η συνολικά διαθέσιμη Εργασία, δηλαδή η «συνολική παραγωγική ικανότητα» (Produktivkraefte) , σε μια κοινωνία και στην πιο απλουστευμένη της μορφή, είναι το άθροισμα της συνολικής ποσότητας της ζωντανής, δηλαδή, της υποκειμενικής Εργασίας και της συνολικής ποσότητας των μέσων παραγωγής, δηλαδή της νεκρής-εξαντικειμενοποιημένης, δηλαδή της ιστορικής Εργασίας. Στη διαδρομή της ανθρωπότητας έλαβε χώρα η βίαιη διάσπαση της μιάς μορφής Εργασίας από την άλλη, πράγμα που οδήγησε στη βίαιη διάσπαση της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας σε δυό κύριες τάξεις, στην τάξη των φορέων της ζωντανής Εργασίας και στην τάξη των σφετεριστών της ιστορικής Εργασίας, πάνω στην οποία διάσπαση οργανώνεται μέχρι σήμερα, αν και σε διαφορετικές κατά ιστορική περίοδο μορφές, η συνολική παραγωγική δραστηριότητα κάθε κοινωνίας. Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού κινήθηκε βασικά πάνω στη δυναμική αυτής της σχέσης μεταξύ ζωντανής και ιστορικής μορφής της Εργασίας, στο πεδίο της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας κάθε κοινωνίας. Αυτές οι σχέσεις, γνωστές ως «μορφές παραγωγής» (Produktionsformen), ή και «σχέσεις παραγωγής» (Produktionverhaeltnisse) , διαμορφώνουν τον εκάστοτε «κυρίαρχο σκληρό πυρήνα της εξουσίας» στα πλαίσια της εκάστοτε συγκεκριμένης κοινωνίας, ο οποίος διαμορφώνει σύμφωνα με τα ιδιαίτερα συμφέροντά του αυτό που αποκαλούμε «κοινωνικοοικονομικό σύστημα». Μια από τις διάφορες σχέσεις παραγωγής, που εμφανίστηκαν στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας και συγκεκριμένα αυτή που μετάτρεψε βίαια την ιστορική μορφής της Εργασίας σε Κεφάλαιο, ως «αποτέλεσμα του δικαιώματος των οργανωτών της παραγωγής (der Kommandandeuren der Produktion) να ιδιοποιούνται και να εξουσιάζουν τα προϊόντα της Εργασίας» , είναι οι «κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής» . Από μια γενική θεώρηση, έχουμε να κάνουμε με μια ασταμάτητη και βασανιστική προσπάθεια των φορέων της ζωντανής Εργασίας, των εργαζόμενων ανθρώπων δηλαδή, να δημιουργούν όλο και περισσότερα όλο και καλύτερα «μέσα παραγωγής», ιστορική Εργασία δηλαδή, για να μπορούν να ικανοποιούν όλες τις ατομικές και κοινωνικές ανάγκες τους με λιγότερη προσπάθεια, για περισσότερη ελευθερία, ευημερία και ευτυχία. Μια διαδικασία όπου «η ποσότητα της αξιοποιούμενης ζωντανής εργασίας (θα) μειούται σταθερά σε σχέση με την ποσότητα της, από αυτήν την ίδια δημιουργηθείσας, εξαντικειμενοποιημένης εργασίας» , ώστε η ανθρωπότητα να περάσει κάποτε «από το βασίλειο της Αναγκαιότητας στο βασίλειο της Ελευθερίας», για να θυμηθούμε και πάλι χωρίς φόβο και κόμπλεξ τον πάντα επίκαιρο Κάρολο Μαρξ. Δυστυχώς με τη διάσπαση της ιστορικής μορφής της Εργασίας και την αποξένωσή της από τους δημιουργούς της, τους φορείς της ζωντανής Εργασίας, η ιστορική μορφή της Εργασίας στα χέρια των σφετεριστών της αναγκάζεται να απωθεί τους δημιουργούς της στο περιθώριο της οικονομίας. και της κοινωνίας, Με αυτή τη διαδικασία της συνεχώς διευρυνόμενης υποκατάστασης της ζωντανής από την ιστορική Εργασία φτάσαμε στην εποχή μας, όπου η ζωντανή Εργασία, το παραδοσιακό προλεταριάτο, εκτοπίζεται από την παραγωγική διαδικασία, ως πλεονάζουσα εργατική δύναμη, και ως «πλεονάζουσα κοινωνία» από την ιστορική Εργασία, δηλαδή από τις «μηχανές που αποτελούν το νέο προλεταριάτο» Είναι φανερό πως σ’ αυτό τον παραλογισμό της «προλεταριοποίησης» της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού, που κάνει περιττή την εργαζόμενη ανθρωπότητα, για τη μεγιστοποίηση των κερδών μιάς χούφτας «υπερεθνικών εταιρειών», και παράλληλα κάνει «αναγκαία» τη δικτατορία του Κεφαλαίου πάνω στην Εργασία, δηλαδή πάνω στην εργαζόμενη ανθρωπότητα, φτάσαμε με την πολύμορφη βίαιη δράση του βάρβαρου και καταστροφικού μανιακού καπιταλισμού, που εξαπάτησε την ανθρωπότητα, γιατί της υποσχέθηκε «Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφότητα» και. την καταδίκασε σε Δουλεία, Ανισότητα και Εχθρότητα. Φανερό είναι επίσης πως η άρση της κοινωνικής διάσπασης της Εργασίας και η αποκατάσταση της ενότητας και της αυτονομίας της προϋποθέτει την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, δηλαδή την κατάργηση του Κεφαλαίου όχι ως πράγμα, αντικείμενο, χρήμα ή μηχανήματα κλπ., κλπ., αλλά «ως κοινωνικής σχέσης, ως ιστορικού τρόπου παραγωγής» , και την κοινωνικοποίησή τους, με την εγκαθίδρυση «σχέσεων αυτοδιεύθυνσης, ή αυτοδιαχείρισης της ενιαίας Εργασίας». Σχέσεις οι οποίες θα απαλλάξουν τον ανθρώπινο πολιτισμό από τους σκοταδιστικούς μύθους και την κάθε μορφής εξουσιαστική καταπίεση, ώστε να διαμορφωθούν οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες που θα επιτρέψουν την επανένωση και τον άμεσο αυτοπροσδιορισμό της κοινωνίας και την επανασυμφιλίωση της ανθρωπότητας, για να ανοίξει ο δρόμος για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για ένα «πολιτισμό του Έρωτα, της Γνώσης και της Δημιουργίας» . Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε ότι ο Rifkin και μαζί με αυτόν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες επιστημόνων και εκατομμύρια εργαζόμενων, διαπιστώνει, «πως η επανάσταση της υψηλής τεχνολογίας θα μπορούσε να σημαίνει λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερα οφέλη για εκατομμύρια άτομα. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία μεγάλα πλήθη ανθρώπων θα μπορούσαν να απελευθερωθούν από τις πολλές ώρες εργασίας και να αφιερώσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε δραστηριότητες που τους ευχαριστούν» . Το Κεφάλαιο όμως από την άλλη μεριά απαντάει με αλλεπάλληλες καταιγίδες πνευματικού και ιδεολογικού αποπροσανατολισμού, αυξάνει αντί να μειώνει το χρόνο εργασίας, σπρώχνοντας ταυτόχρονα εκατομμύρια εργαζόμενων στην ανεργία, κι’ όλα αυτά στο όνομα της λεγόμενης ανταγωνιστικότητας και φυσικά στο βωμό της μεγιστοποίησης των κερδών. Η σύγκρουση του αυθαίρετου και ανιστόρητου κεφαλαιοκρατικού βολονταρισμού με την πραγματικότητα, που, αγώνες και θυσίες ολόκληρης της ανθρωπότητας εδώ και χιλιάδες χρόνια σωρευτικά δημιούργησαν, σκορπά ακόμα καταστροφή και οδηγεί στη βαρβαρότητα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανικού ηγεμονισμού. Ο Ρίφκιν παρατηρεί σχετικά με αυτή τη σύγκρουση: «Οι δυό τόσο διαφορετικές ιδέες για τη σχέση της τεχνολογίας με την εργασία συγκρούονται ολοένα και περισσότερο στις παραμονές της νέας επανάστασης υψηλής τεχνολογίας. Το ερώτημα είναι κατά πόσον οι τεχνολογίες της Τρίτης Βιομηχανικής Επανάστασης θα υλοποιήσουν το όνειρο για αστέρευτα κέρδη , ή το όνειρο του κόσμου για μεγαλύτερη ελευθερία. Η απάντηση εξαρτάται κυρίως από το ποιο από αυτά τα δύο οράματα για το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αρκετά έντονο, ώστε να του αφιερώσει την ενέργεια, το ταλέντο και το πάθος της η επόμενη γενιά» Είναι προφανές πως ο Ρίφκιν ως επιφανής σοσιαλδημοκράτης δεν αμφισβητεί το κεφάλαιο και ως ενταγμένος στο σύστημα του κεφαλαίου επιστήμονας υποδύεται τον «Πόντιο Πιλάτο» στο όνομα μιάς υποκριτικής και υποτιθέμενης «ουδέτερης επιστήμης» και «πετάει τη μπάλα στην εξέδρα», όπου υποτίθεται πως κάθεται η «επόμενη γενιά». Βέβαια πρέπει να αναγνωρίσουμε , πως με αυτή του την κίνηση ο Ρίφκιν αφήνει κάποια περιθώρια, η Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση της υψηλής τεχνολογίας να μην σημαίνει οπωσδήποτε το τέλος της Εργασίας, μόνο που γι’ αυτή την εκδοχή δεν παραθέτει καμιά επιχειρηματολογία, Έτσι όμως αιωρείται το ερώτημα, ότι αφού η σύγκρουση γίνεται μεταξύ Εργασίας και Τεχνολογίας, σύμφωνα με το σκεπτικό του Ρίφκιν το ενδεχόμενο, ‘μη-τέλος της Εργασίας’ συνεπάγεται το τέλος της Τεχνολογίας, ή κάτι άλλο και τι θα μπορούσε να είναι αυτό το ‘κάτι άλλο’; Αυτό το αδιέξοδο είναι αποτέλεσμα της λαθεμένης υπόθεσης εργασίας του Ρίφκιν που βλέπει αντίθεση μεταξύ Εργασίας και Τεχνολογίας και όχι μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας. Όμως είναι γνωστό πως η ιστορία δεν θέτει προβλήματα για τα οποία δεν υπάρχουν ώριμες λύσεις. Γνωστό είναι επίσης πως στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας υπάρχει πάντα σύγκρουση μεταξύ του Είναι και του Φαίνεσθαι. Έτσι το πρόβλημα της σύγκρουσης μεταξύ της Εργασίας και του Κεφαλαίου παρουσιάζεται ως πρόβλημα σύγκρουσης μεταξύ Εργασίας και «Τεχνολογίας» και στην ουσία μεταξύ της ζωντανής μορφής της Εργασίας και της ιστορικής μορφής της Εργασίας Ο σκοπός είναι προφανής. Το Κεφάλαιο να μένει αθώο και απ’ έξω από το πεδίο της σύγκρουσης, οπότε αν κερδίσει η «τεχνολογία» ως Κεφάλαιο, τότε έχουμε μπροστά μας «το τέλος της εργασίας» και τη διαιώνιση της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» και συνεπώς του συστήματος του Κεφαλαίου. Αντίθετα, όμως, στη σωστή διάσταση του προβλήματος, η σύγκρουση γίνεται μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, Και επειδή το Κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση και ως ιστορικός τρόπος παραγωγής, που δεν εκφράζει πιά παρά μόνο μια απειροελάχιστη θλιβερή ομάδα πολεμοκάπηλων κακοποιών, οι οποίοι διαπράττουν κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, όπως επίσης αδυνατεί να οδηγήσει την πρόοδο στο επόμενο στάδιο, αλλά και επειδή η Εργασία στην ολότητά της και με όλες ανεξαίρετα τις ειρηνικές-δημιουργικές μορφές της, αντιπροσωπεύει, ως δημιουργός του παγκόσμιου πλούτου και πολιτισμού, ολόκληρη την ανθρωπότητα, η λύση της σύγκρουσης δεν μπορεί στο τέλος-τέλος παρά να συνδέεται: α. με την ήττα των σκοταδιστικών μύθων περί «θείας βούλησης», και των ιδεολογημάτων περί «ελεύθερης αγοράς» και αιωνιότητας του καπιταλισμού, β. με το τέλος του Κεφαλαίου, ως κοινωνικής σχέσης και ιστορικού τρόπου παραγωγής και κατά συνέπεια, γ με το θρίαμβο των δυνάμεων της ενιαίας Εργασίας, της κοινωνικά ευαίσθητης Επιστήμης και του πανανθρώπινου Πολιτισμού, οι οποίες θα χτίσουν τα επόμενα σκαλοπάτια της προόδου για να φτάσει η Ανθρωπότητα στον ορίζοντα ενός καλύτερου κόσμου, του κόσμου της Ελευθερίας και της Ισότητας, της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού . Αθήνα 17.08.2008 ___________________________________________ Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό http://www.infonewhumanism.blogspot.com http://www.epithesh.blogspot.com http://www.globala.blogspot.com ____________________________________________ ΔΗΜΟΣΙEΥΜΕΝΟ ΣΤΟ MONTHLY REVIEW ΤΕΥΧΟΣ 46/10.2008 @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ 2. ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ (MONTHLY REVIEW 1/2009) Όψεις της καπιταλιστικής παρακμής1 Κώστας Λάμπος E-mail:prodial21@gmail.com E.:www.infonewhumanism.blogspot.com 1. Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ, ΑΝΙΣΟΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ Από τον ατομικό Φόβο στο Φόβο εργαλείο εξουσίας Ο Φόβος είναι κάτι σαν συναγερμός που προκαλείται από την παρουσία ενός συγκεκριμένου κινδύνου, μιας συγκεκριμένης απειλής. Ανάλογες με το μέγεθος του κινδύνου είναι και οι αντιδράσεις μας. Ποικίλουν μεταξύ του ‘μου κόπηκε η ανάσα’ και του ‘πέθανε από το φόβο του’. Κάπου ενδιάμεσα έχει συμβεί πλήρης σωματική και πνευματική κατάρρευση, με καταστροφικά, συνήθως, αποτελέσματα. Τις περισσότερες φορές οδηγεί στην παραίτηση και στην υποταγή στον πομπό του φόβου, στο φορέα της απειλής και του κινδύνου. Μπορεί όμως να εκφραστεί και ως επιθετικότητα. Ακόμα κι όταν ο κίνδυνος παρέλθει, ο φόβος φωλιάζει μέσα μας και εκδηλώνεται ως ανασφάλεια και φοβίες. Η αυτοπεποίθησή μας έχει κλονιστεί οριστικά και η προσωπικότητά μας έχει υπονομευτεί. Έχουμε γίνει ‘σοφότεροι’, ‘προσεκτικοί’ και περισσότερο ευάλωτοι απέναντι σε κάθε νέα πραγματική ή τεχνητή απειλή. Είμαστε έτοιμοι να ‘ενταχθούμε’, να τεθούμε υπό την ‘προστασία’ κάποιας ‘ανώτερης’ από μας δύναμης. Οι εξουσιαστές, κάθε λογής και κάθε εποχής, γνωρίζουν τις λειτουργίες του φόβου. Γι’ αυτό και παράγουν, αναπαράγουν και εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο φόβο, για να στεριώσουν και να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Τα μέσα είναι το ψέμα και η βία σε κάθε μορφή και ένταση. Ο στόχος είναι ο πνευματικός ευνουχισμός και η υποταγή των φοβισμένων. Ζούμε στην εποχή της ‘παγκοσμιοποίησης’, όπως εύσχημα αποκαλείται η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια υποταγή στον αμερικανισμό, γνωστή και ως Αμερικανοκρατία , ή Pax Americana. Η βία και το ψέμα οι ‘αρετές’ της, τα συστατικά του ‘american dream’, ή του ‘american way of live’. Και ο Ηγεμόνας δεν αστειεύεται. Ο πλανήτης ολόκληρος βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, υπό το καθεστώς της μόνιμης απειλής και του φόβου. Η Ηγεμονία της Νέας Ρώμης έχει μετατρέψει τον πλανήτη σε στρατόπεδο και κάνει τον ένα πόλεμο μετά τον άλλον. Ζούμε στον ‘Αιώνα του Φόβου’. Ζούμε στην ‘Κοινωνία του Φόβου’. Είμαστε στο μεταίχμιο της ανθρώπινης ιστορίας όπου συντελείται η μετάλλαξη του φόβου από ατομικό συγκυριακό ψυχολογικό, σε μόνιμο συλλογικό-κοινωνικό-συστημικό φαινόμενο. Η θεραπεία από το φόβο προϋποθέτει πια τη ‘θεραπεία’ από το συγκεκριμένη βαρβαρότητα, προϋποθέτει δηλαδή την ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση του Φόβου, για την κατανομή του παγκόσμιου πλούτου. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ιδιαίτερα μετά από την κατάρρευση, ή σωστότερα την άνευ όρων παράδοση της Σοβιετικής Ένωσης, έχουν επιταχύνει το βηματισμό τους για την αμερικανοποίηση του πλανήτη. Για να επιτύχουν το στόχο τους θα πρέπει πρώτα να θέσουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους της παγκόσμια οικονομία. Αυτό όμως προϋποθέτει τον έλεγχο των πηγών ενέργειας. Τον έλεγχο δηλαδή των πηγών και των διεθνών δικτύων διανομής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Από τα πράγματα, λοιπόν, πρώτος γεωγραφικός στόχος της Ηγεμονίας καθίσταται η Ευρασία, γιατί, όπως γράφει ένας από τους αρχιτέκτονες της Pax Americana, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρζεζίνσκι: « η Ευρασία αποτελεί το κέντρο του κόσμου και όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει ολόκληρο τον κόσμο2». Οι Λαοί της Ευρασίας, κι όχι μόνο, όπως είναι φυσικό αντιστέκονται, όσο και όπως μπορούν. Οι ΕΠΑ απαντούν με την έμμεση βία των λεγόμενων ‘Διεθνών Οργανισμών’, με τη βία του Δολαρίου που στήνει ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’ στην περιοχή και φυσικά με την άμεση βία των ‘προληπτικών πολέμων κατά της διεθνούς τρομοκρατίας και των χωρών που τη στηρίζουν3’. Έτσι συντελείται η λεηλασία του πλούτου του πλανήτη για λογαριασμό κύρια των ΕΠΑ, με αποτέλεσμα να εντείνονται οι κοινωνικές και οι περιφερειακές ανισότητες και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Ελάχιστες αμερικανικές ‘πολυεθνικές’ εταιρείες ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία. Ο ίδιος ο ΟΗΕ μας πληροφορεί πως οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν ετήσιο εισόδημα μεγαλύτερο από το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Κίνας, με πληθυσμό περισσότερο από 1,3 δισεκατομμύρια κατοίκους. Ταυτόχρονα όμως περίπου 50 εκατομμύρια Αμερικανοί, κάτοικοι των ΕΠΑ, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι αρχιτέκτονες του ‘αμερικανικού ονείρου’, γνωρίζουν πως αυτό το ‘όνειρο’ οι Λαοί και κάποιες, όλο και περισσότερες κυβερνήσεις το αντιμετωπίζουν ως Εφιάλτη, οπότε η Ηγεμονία απειλείται. Είναι και πάλι ο Μπρζεζίνσκι, που μας πληροφορεί σχετικά με τους στόχους της αμερικάνικης κυβέρνησης « Ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής απορρέει από δυό νέες θεμελιώδεις πραγματικότητες της εποχής μας: την άνευ προηγουμένου παγκόσμια αμερικανική ισχύ και την εξίσου άνευ προηγουμένου παγκόσμια ικανότητα αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών. Η πρώτη σηματοδοτεί μια μονοπολική στιγμή στην ιστορία των διεθνών υποθέσεων με την αμερικάνικη ηγεμονία…Η δεύτερη ισχυροποιεί την αντίληψη ότι μια οικουμενική (αν και όχι πάντα καλοπροαίρετη) διαδικασία ΄παγκοσμιοποίησης΄ απογυμνώνει σιγά-σιγά τα έθνη-κράτη από την καθαγιασμένη κυριαρχία τους»4. Και για να επιβληθεί η αμερικάνικη ηγεμονία στον κόσμο, συνεχίζει ο Μπρζεζίνσκι, «πρέπει η αμερικάνικη πολιτική να στηριχθεί στις τρεις μεγάλες επιταγές της αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής που είναι : • α. να εμποδίσει τη συνεργασία των υποτελών και να διατηρήσει την κατάσταση εξάρτησής τους σε θέματα ασφαλείας, • β. να παραμείνουν οι φόρου υποτελείς υποχωρητικοί και προστατευόμενοι και • γ. να εμποδίσει τους βαρβάρους να ενωθούν μεταξύ τους»5. Αυτό σημαίνει πως κάθε Λαός, κάθε χώρα, ή και Ένωση χωρών, όπως λ.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση, που αρνείται ή θα διανοηθεί να αρνηθεί την αμερικάνικη κυριαρχία μπαίνει στη λίστα των πιθανών στόχων ενός «προληπτικού πολέμου» ενάντια στην υποτιθέμενη διεθνή τρομοκρατία. «Κι΄ όσο διαρκεί αυτή η κινητοποίηση ενάντια στη διεθνή τρομοκρατία, (επιμένει ο Μπρζεζίνσκι), τόσο θα διαρκεί και ο ρόλος της Αμερικής ως παγκόσμιου σταθεροποιητή. Όταν αυτή η κινητοποίηση εξασθενίσει, είτε επειδή θα εξασθενίσει η τρομοκρατία, είτε επειδή οι Αμερικάνοι θα κουραστούν, τότε θα τερματιστεί και ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής»6. Με αυτή την ομολογία, γίνεται φανερό πως η αμερικάνικη ηγεσία, κι όχι βέβαια η παραπληροφορημένη και κατατρομοκρατημένη αμερικάνικη κοινωνία, τροφοδοτεί συνειδητά και συστηματικά το φαύλο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: